Anaïs Nin
liet zich beminnen
uit medelijden
en zij vertolkt
mijn gevoelens
wanneer ik
jouw kussen
beantwoord

Haar ogen
zijn zo onschuldig
maar in het diepste
van haar ziel
moet zij toch ook
gevoeld hebben
wat ik nu voel
aan jouw zijde

Zelfs jij
hebt het gevoeld
want je vroeg me
of het niet fijn was
en ik moest
je het antwoord
schuldig blijven
en mijn ogen neerslaan

Het donker
redde mij
van jouw onderzoekende
blik die
liefde uitstraalde
en bezorgdheid
zoveel dat ik
me misselijk voelde

Ik zei dat ik
even naar de wc moest
maar het enige
dat daar vloeide
waren tranen
die opwelden
uit de zee
van mijn ziel

Om jouw liefde
mijn onmacht
en het toeval
dat smerige
trucjes uithaalt
waarmee zelfs
diplomatie
het moeilijk heeft

This entry was posted on Wednesday, March 3rd, 2004 at 2:29 pm and is filed under Poetry. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.