eye

Mogelijke (medische) gevolgen van besnijdenis bij vrouwen


In culturen waar het een geaccepteerde norm is, wordt de besnijdenis vaak uitgevoerd door personen die geen of een beperkte medische kennis hebben over anatomie en operatietechnieken. De mate waarin gesneden of genaaid wordt, kan sterk variëren, nog verergerd door het feit dat de besnijdenis uitgevoerd wordt zonder verdoving bij een tegenspartelend kind. Hierdoor kunnen de aangrenzende organen beschadigd worden. Fracturen van het sleutelbeen, dijbeen of opperarmbeen kunnen voorkomen veroorzaakt door het in bedwang houden van het zich verzettende kind.

Veldonderzoek wijst uit dat de personen die de besnijdenis uitvoeren vaak niet steriel materiaal gebruiken zoals scheermesjes, mesjes of stukjes glas. Om de wonden van geïnfibuleerde vrouwen te dichten, gebruikt men doornen of naald en draad. Een soort papje van bijvoorbeeld kruiden, koffie, modder, as, eiwit,… wordt gebruikt om het bloeden te stoppen. Deze materialen verhogen de kans op infectie, kunnen schade aan aangrenzende weefsels toebrengen of andere problemen veroorzaken.

In verschillende culturen worden de benen van het besneden meisje bij elkaar gebonden gedurende een periode van 10 tot 40 dagen om de vorming van littekenweefsel te bevorderen. Ook dit verhoogt weer de kans op infecties.

De leeftijd waarop de besnijdenis plaatsvindt, varieert. Soms vindt het plaats wanneer het kind nog maar enkele dagen oud is, vaak tussen het vijfde en tiende levensjaar, ook wel tijdens de adolescentie en occasioneel op latere leeftijd. Hoe jonger het kind is, hoe gemakkelijker zij in bedwang gehouden kan worden en hoe accurater de besnijdenis kan plaatsvinden.

Aangezien de meeste vrouwen de besnijdenis ondergingen op zeer jonge leeftijd, herinneren zij zich meestal niet alle onmiddellijk optredende complicaties. Complicaties die zich voordoen tijdens de bevalling of later in het leven, worden vaak niet geassocieerd met de besnijdenis die zij in hun kindertijd ondergingen. Deze complicaties worden vaak gezien als normaal en natuurlijk, vooral in groepen waar de besnijdenis praktisch universeel is.

De effecten van de besnijdenis hangen af van de vorm van besnijdenis. Infibulatie wordt gezien als het meest risicovol. De effecten kunnen onderverdeeld worden in onmiddellijke, middellange termijn, late, verloskundige, gynaecologische en psychologische. Onderstaande opsomming is niet exhaustief.

Onmiddellijke effecten


Middellange termijn effecten


Late effecten


Verloskundige effecten


Gynaecologische effecten


Psychologische effecten