Interview met Fanta
Fanta, zou je me nog eens kunnen vertellen wat je volledige naam is? Ik heet Fanta Keita. Mijn meisjesnaam is Fanta Diallo. Mijn man heet Mahmoud Keita.
Hoe lang wonen jullie al in België? We wonen hier nu bijna een jaar. Daarvoor woonden we in Frankrijk. Mijn man heeft een broer, die woont hier al langer. Daarom zijn wij ook naar België gekomen. Zijn broer en zijn vrouw met hun kinderen wonen hier 100 meter vandaan.
En waar woonden jullie in Guinée? Je komt toch uit Guinée, niet? Ja, wij komen uit Guinée. Wij woonden in Siko. Dat ligt in het noordoosten van Guinée, niet zo heel ver van Siguiri. Het ligt iets meer naar het zuiden en het westen. Siguiri ligt meer naar de grens met Mali. Mijn man komt uit Goungourouma. Dat ligt vlakbij Siguiri maar aan de andere kant van de rivier.
aartje omgeving Siko
Is het leven hier in België niet heel anders dan in Guinée? Jawel, alles is anders. Ik heb heel erg moeten wennen aan het klimaat hier. Bij ons is het altijd warm. Hier heb ik veel kou gehad. Ook de mensen hier zijn heel anders. Hier heb je geen contact met de buren. Hooguit zeg je goedendag tegen elkaar. Bij ons kent iedereen iedereen. Mensen lopen bij elkaar binnen, helpen elkaar. We leven allemaal samen. Hier leeft iedereen voor zichzelf. Ik ben blij dat de broer van mijn man ook hier woont. Ik kan goed opschieten met zijn vrouw. We komen heel veel bij elkaar. Het is een heel klein beetje alsof we op hetzelfde erf wonen. Ook met andere families hebben we veel contact. Het is niet dat ik niet met toubab wil omgaan maar zij doen ook geen moeite om ons te leren kennen. Het is alsof ze ons maar vreemd vinden. Ik voel me veel gemakkelijker bij de families uit Guinée die hier wonen. Met de Ramadan [Islamitische maand van de vasten] ging ik bij de buren aanbellen om ze eten aan te bieden. Dat is bij ons heel normaal. Maar sommige mensen werden zelfs kwaad. Het is ook moeilijk om met ze te praten. Ik spreek alleen maar een beetje Frans, geen Nederlands. Ze komen wel klagen omdat we volgens hen te hard praten. Maar in het weekend hebben ze vaak vrienden op bezoek en dan praten zij ook hard. Dat kunnen wij dan ook horen.
Je weet al dat ik met je wilde praten over de besnijdenis van meisjes. Je bent zelf ook besneden. Weet je nog hoe dat ging? Hoe oud was je toen je besneden werd? Ik was ongeveer acht jaar denk ik. Ik weet nog hoe ik heel erg uitkeek naar de besnijdenis. Mijn zussen zijn allemaal ouder dan ik en waren al besneden. Ze plaagden me vaak. Ik mocht niet altijd meespelen. Sommige spelletjes waren alleen voor echte vrouwen. Zolang je niet besneden bent, ben je geen echte vrouw. Daarom wilde ik niets liever dan besneden worden.
Hoe ging dat , de besnijdenis? Deed het geen pijn? Twee nichtjes uit Toumbo waren bij ons. Ze waren door mijn tante naar ons gebracht. Ze hadden ongeveer dezelfde leeftijd als ik. Ze zijn tegelijk met mij besneden. De besnijdenis werd gedaan door een speciale vrouw. Dat is een vrouw die niets anders doet dan besnijdenissen uitvoeren. Ze weet ook heel veel van kruiden en hoe je geesten kunt verjagen. Ze woont bij ons in het dorp. Iedereen heeft respect voor haar. En iedereen is ook wel een beetje bang van haar. Mijn moeder heeft ons mee naar daar genomen. Ik weet nog dat het heel vroeg was. Het dorp was nog helemaal stil. Er was nog een andere vrouw ook. We moesten namelijk één voor één de hut binnengaan waar de vrouw woonde. De andere vrouw bleef buiten wachten om ons in de gaten te houden. Mijn moeder was binnen. Zij moest ons vasthouden terwijl de vrouw haar werk deed. Het deed inderdaad heel veel pijn. Maar ik wilde het niet laten merken aan mijn moeder. Ik heb niet gehuild. Het is belangrijk dat je probeert niet te huilen. Je moet flink zijn. Als je niet flink bent, wordt er later met je gelachen. Dan kijken de vrouwen je na. We zijn twee dagen bij die vrouw gebleven. Mijn moeder ging weer naar huis om voor de rest van de familie te zorgen. De twee vrouwen hebben voor ons gezorgd, ze maakten speciaal eten en verzorgden onze wonden. De derde dag is mijn moeder ons komen halen. Ze had voor elk van ons nieuwe kleren bij. Toen we naar huis gingen, kwamen vrouwen uit de huizen om ons te feliciteren. Thuis was er nog een feest. Er was eten voor iedereen, er werd gedanst en gezongen. Wij waren heel trots. We kregen ook cadeautjes.
Je hebt zelf twee dochters. Zijn je dochters al besneden? Ze zijn alletwee besneden net voor we naar België kwamen, in Frankrijk. Ze waren toen vier en zes jaar.
Wist je niet dat het in Frankrijk verboden is meisjes te laten besnijden? Dat je daarvoor naar de gevangenis gestuurd kunt worden? Ik heb wel gehoord van mensen daar dat het verboden zou zijn. Maar het is niet mogelijk om de traditie niet te gehoorzamen. Het is belangrijk voor een meisje om besneden te worden. Hetzelfde geldt overigens ook voor een jongetje. Het is altijd al zo geweest. Onze cultuur en onze religie schrijft dat voor.
Wat als het verkeerd loopt? Als het meisje ziek wordt of zelfs sterft ten gevolge van de besnijdenis? De kans daarop is uitermate klein. De kans dat een meisje niet geaccepteerd wordt als ze onbesneden is, is heel groot. Dat wil ik mijn dochters niet aandoen. Bovendien ligt ieders leven in handen van Allah. Wat er moet gebeuren, zal ook gebeuren. Daar kunnen wij niets aan veranderen.
Is er nog iets dat je zou willen vertellen? Iets dat ik vergeten ben te vragen? Ik denk het niet, we kunnen er altijd later nog over spreken. [stilte] Nee, ik denk dat het belangrijkste wel gezegd is.
Dank je wel Fanta. Ik ben blij dat je met mij hebt willen praten.